‎(ลอสแอนเจลิส)
‎ตอนประมาณตีห้า
‎ผมนอนหลับอยู่บนเตียง
‎แล้วจู่ๆ มือถือก็สั่นแจ้งเตือน ‎ว่าได้รับข้อความบนเฟซบุ๊ก
‎ผมเลยหยิบมือถือมา
‎แล้วก็เปิดดู ข้อความนั่นเขียนว่า "นี่
‎มีคลิปใหม่ปล่อยในเน็ตแล้ว
‎และผมว่าคุณคงอยากดู
‎ผมว่าต้องใช่ผู้ชายที่ชื่อลูก้า ‎ที่คุณกำลังตามหาแน่ๆ"
‎ข้อความนี้ทำให้ผมสนใจขึ้นมา
‎แล้วผมก็คิดว่า "เยี่ยมเลย ‎คลิปฆ่าแมวอีกแล้วเหรอเนี่ย"
‎มันเปิดหน้าเว็บขึ้นมา
‎ผมเห็นว่ามีวิดีโออยู่
‎ผมก็เลยคลิกปุ่มเล่น
‎(คลิปสุดโหด)
‎ในบรรดาคลิปก่อนหน้า สิ่งที่อยู่บนเตียงคือแมว
‎แต่ในคลิปนี้ เป็นคนจริงๆ
‎(คำเตือน: เป็นภาพที่สยดสยองมาก)
‎แล้วผมก็สบถออกมาว่า "อะไรวะเนี่ย"
‎ในจุดนั้น ผมตาสว่างเลย
‎หัวใจเต้นแรงมาก
‎ผมกระโดดลงจากเตียงทันที
‎แล้วก็วิ่งไปเปิดคอมพิวเตอร์
‎ "เร็วเข้า เจ้าคอมพิวเตอร์ เร็วๆ"
‎(สิ้นสุดการเดินเครื่อง)
‎ทีนี้แหละ ผมได้ดูคลิปบนจอใหญ่ ‎แบบเต็มๆ จอเลย
‎คุณพระช่วย!
‎(ลาสเวกัส)
‎ตอนนั้นฉันเพิ่งตื่น
‎จอห์น กรีนส่งลิงก์เฟซบุ๊กมาให้ฉัน
‎(ดูนี่สิ)
‎แล้วฉันก็แบบ...
‎(ดีแอนนา ทอมป์สัน ‎นามแฝง: เบาดี้ มูวาน)
‎ "นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย"
‎ฉันไม่รู้จะ... ฉัน...
‎ฉันไม่รู้จะพูดว่าไงเลย
‎ก็เราบอกแล้วไงว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น
‎แต่พวกนั้นก็ไม่เชื่อเรา
‎แล้วตอนนี้ที่เห็นอยู่ก็คือศพคน
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผมเป็นตำรวจมากว่า 23 ปีแล้ว
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นอะไรแบบนี้
‎ข่าวป่วยจิตที่นับวันยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ
‎พนักงานต้อนรับเปิดกล่องที่ชุ่มไปด้วยเลือด
‎และเจอเท้าหนึ่งข้าง
‎พวกเขาบรรยายภาพที่เห็นว่า ‎เป็นเหมือนฉากในหนังสยองขวัญ
‎นี่คือคนที่สามารถกระทำการ ‎โดยวางแผนไว้เป็นอย่างดี
‎เหมือนหนังฆาตกรรมเลือดสาดเลย
‎เขาคือคนที่ต้องการให้คนรู้จักในทางที่ฉาวโฉ่
‎แถมเขายังอัปโหลดคลิปลงอินเทอร์เน็ต
‎คุณเห็นอะไรในคลิปวิดีโอนั้น
‎บางช่วงบางตอนนี่ ‎มันเลวร้ายซะจนพูดบรรยายไม่ออก
‎ผู้ชายคนนี้มีเพื่อนไม่มากนัก มีไม่กี่คนที่เผยตัว
‎ศัตรูหมายเลขหนึ่งของสังคม
‎การตามล่าตัวเขามันจะยากสักแค่ไหน
‎ผู้ชายคนนี้อันตรายแค่ไหน ผู้คนทั่วโลก
‎ต้องระวังตัวขนาดไหน
‎เขาเป็นเจ้าแห่งการปลอมตัว เขาชอบที่จะ...
‎เป็นไปได้ว่าจะปลอมตัวเป็นผู้หญิง
‎ตำรวจสากลออกหมายจับทั่วโลก
‎ในข้อหาฆ่าโดยไตร่ตรอง
‎คืนนี้ มีผู้คนกล่าวโทษว่า
‎ตำรวจเมินหลักฐานทางออนไลน์ ‎ที่แสดงความโรคจิตของชายคนนี้
‎แถมเขายังโพสต์คลิปที่เลวร้ายสุดๆ
‎คลิปที่เขาทรมานและฆ่าแมวหลายตัว
‎วิดีโอนั้นชื่อว่า ‎ "หนึ่งหนุ่มโรคจิต หนึ่งเหล็กเจาะน้ำแข็ง"
‎เริ่มด้วยฉากผู้ชายถูกมัดอยู่กับเตียง
‎จากนั้นก็...
‎คน... ผู้ต้องสงสัยก็เหมือนว่าจะ...
‎พิจารณาร่างกายเขา
‎ลูบหน้านิดหน่อย ‎แล้วก็แสดงความรักบ้างนิดหน่อย
‎แล้วผู้ต้องสงสัยก็หยิบกล้องขึ้นมา
‎เราเห็นใบหน้าของเหยื่อ
‎แล้วก็ตัดไปที่อีกมุมหนึ่ง
‎ผู้ต้องสงสัยเดินมา
‎ถือบางอย่างอยู่ในมือ
‎เหมือนอาวุธแหลมคมที่ดูเหมือนเหล็กเจาะน้ำแข็ง
‎แล้วผู้ต้องสงสัยก็เริ่มจ้วงแทงเหยื่อ
‎แทงไม่ยั้งมือเลย
‎แทงไปเรื่อยๆ
‎หลังคลิปเล่นไปประมาณแปดนาที
‎แปดนาที สิบวินาที หรืออะไรนี่แหละ
‎เขาก็เอาหมา... เอาลูกหมาเข้ามา
‎เป็นหมาสีดำขาวตัวเล็กๆ
‎มันน่าเศร้ามาก และ...
‎ทำให้เราเริ่มคิดว่า
‎คนประเภทไหนกันนะที่ทำแบบนี้กับมนุษย์ด้วยกันได้
‎แล้ว...
‎ฉันทนดูไม่ไหว
‎แล้ว...
‎ส่วนที่เหลือของวิดีโอนั่น มันยากที่จะบรรยาย
‎มันหลอนมาก
‎(นี่มันเกินไปแล้วจริงๆ)
‎(ผมกำลังพยายามที่จะออกไปให้ห่างๆ คอม)
‎ผมดูจบทั้งคลิป
‎ดูซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎น่าจะประมาณ 20 รอบในวันนั้น
‎แต่... ทุกครั้งที่ผมดูคลิปนั่น ‎ไม่รู้ว่ายังไง แต่ในหัวผม...
‎ไม่อยากเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง
‎เราก็เลยเริ่มทำสิ่งที่เรามักจะทำกัน
‎เริ่มวิเคราะห์คลิปฆาตกรรมนี้ ‎และพยายามหาข้อมูล
‎เพื่อที่จะพูดได้เต็มปากว่า "ใช่ นี่คือลูก้าจริงๆ"
‎(ขอสารภาพเลยว่าทนดูไม่ได้)
‎(ต้องดูนะ เพื่อยืนยัน ขอร้องละ!)
‎(คงต้องรอลูกๆ หลับแล้วถึงค่อยดู)
‎อย่างแรกเลย มันเป็นคลิปสไตล์ลูก้ามากๆ
‎ผู้ต้องสงสัยลูบเขาเบาๆ ‎และแสดงความรักก่อนนิดหน่อย
‎เหมือนในคลิปฆ่าแมว
‎เพราะลูก้าทำแบบนั้น ‎ลูก้ามักจะแสดงความรักกับเหยื่อ
‎เพลงที่เล่นอยู่ในพื้นหลัง
‎คือเพลงชื่อ "ทรู เฟธ"
‎(เพลงคุ้นๆ ไหม)
‎ลูก้าเคยใช้เพลงนี้มาก่อน
‎ในคลิปรวมรูปตัวเองที่เขาโพสต์ลงในยูทูบ
‎(เข้าใจเลย ฉันก็เคยชอบเพลงนี้เหมือนกัน)
‎แน่นอนว่าเรากำลังเป็นกังวล ‎เรื่องคนที่เขาเพิ่งฆ่าไป
‎แต่ทำไมต้องเอาหมามาล่ะ
‎เอาหมามาเพื่ออะไร
‎เพราะเราจับเขาไม่ได้เรื่องคลิปฆ่าแมว
‎เราก็เริ่มคิดแล้วว่า ‎หมาอาจเป็นข้อความที่เขาส่งให้เรา
‎"ฉันรอดมาได้ และตอนนี้ฉันกำลังทำแบบนี้แล้ว
‎และนี่คือ... ฉันเลื่อนระดับมาฆ่าคนแล้วนะ
‎หมานี่คือเครื่องบูชาอดีตของฉันเฉยๆ"
‎มันคือข้อความที่ส่งมาบอกเราว่า
‎ "ไปตายซะ"
‎ทีนี้
‎ผมก็รู้แล้วว่านี่คือลูก้า
‎ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าเป็นลูก้า
‎ปัญหาที่เราพบก็คือเราไม่สามารถพิสูจน์เรื่อง...
‎ที่อยู่ของที่เกิดเหตุได้
‎เรารู้ว่าเขาอยู่โทรอนโตตอนที่อัดคลิปฆ่าแมว
‎แต่เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
‎แล้วเราก็ไม่รู้ว่าคลิปนี้ถ่ายที่นั่นหรือเปล่า
‎เราก็เลยไม่มีอำนาจดำเนินการใดๆ
‎เพราะงั้นสิ่งที่ตำรวจมอง ‎ตามที่กฎหมายมองเรื่องนี้
‎ก็คือมันเป็นแค่เรื่องไร้สาระ ‎บนอินเทอร์เน็ตเท่านั้น
‎คนเดียวที่เราติดต่อหาได้ก็คือนักสืบของเรา
‎ที่กรมตำรวจโทรอนโต
‎เราเลยติดต่อเขาไป
‎(เรื่องด่วน!)
‎"เราเพิ่งเห็นคลิปใหม่ออกมา
‎มีศพคนตาย
‎เราค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นลูก้า ‎ที่ลงมือก่อเหตุในคลิปวิดีโอ
‎ผมอยากให้คุณดูหน่อย"
‎(ขอโทษที่ต้องส่งมาให้ดู)
‎แล้วผมก็คิดในใจว่า ‎ "เยี่ยม เขาต้องทำอะไรสักอย่างแน่"
‎(บริการตำรวจโทรอนโต)
‎พอมาถึงจุดนั้น ‎ผมคิดว่าผมทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‎ไม่ช้าก็เร็ว จะต้องมีข่าวใหญ่เรื่องนี้แน่นอน
‎ว่ามีศพถูกพบ
‎ฉันตั้งค่าแจ้งเตือนข่าวสารในกูเกิล
‎เรารอกันอย่างระส่ำระสาย
‎เรารอให้มันดัง "ปิ๊ง"
‎รอให้จับสัญญาณอะไรได้สักอย่าง
‎ผ่านไปหนึ่งวัน ไม่มีการตอบกลับ
‎ขณะที่เฝ้ารอเราก็คิดว่า
‎"ยังไม่มีข่าวอะไรเลย" ‎คุยถามกันว่า "มีข่าวอะไรหรือยัง"
‎ "ทำไมถึงยังไม่เจอศพอีกล่ะ"
‎เราไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไรต่อไป
‎เราเลยรู้สึกเหมือนเรากำลังถือระเบิดเวลาอยู่
‎และเราอยากให้มันหยุดซะที
‎(โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ แคนาดา ‎ลาสเวกัส)
‎(เลี่ยงทางหลวง ทางด่วน เรือ)
‎(เวลาเดินทาง 46 ถึง 47 ชั่วโมง)
‎ฉันกลัวขึ้นสมองเลย "เขาจะมาตามล่าฉันต่อไหม
‎เขารู้ว่าฉันเป็นใคร
‎รู้ว่าฉันทำงานที่ไหน"
‎มันน่ากลัวที่สุดเลย
‎เราก็เลยเริ่มคิดกัน... ผมนี่แหละที่เริ่มคิดว่า
‎คลิปฆาตกรรมนั่น ‎อาจจะไม่ได้ถ่ายในโทรอนโตก็ได้
‎อาจจะถ่ายที่ไหนในโลกก็ได้
‎แล้วผมก็จำได้ว่า...
‎คลิปที่ทำขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน
‎ก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุฆาตกรรม
‎ลูก้าชอบถ่ายวิดีโอเกี่ยวกับตัวเอง
‎เขาเป็นคนหลงตัวเองมากๆ
‎หลงตัวเองสุดๆ
‎และเราต้องตรวจสอบดูคลิปเหล่านั้นให้หมด
‎ถึงมันจะเป็นสิ่งที่น่าแหวะที่สุดในโลกก็ตาม
‎แต่ก็ต้องทนนั่งดูเพราะอาจจะมีรูปภาพใหม่ๆ ก็ได้
‎ดีแอนนาส่งข้อความมาหาผม
‎บอกว่า "นี่ ฉันเจอคลิปยูทูบคลิปใหม่ของลูก้า
‎อยากให้คุณดูหน่อย"
‎พอดูไปได้ครึ่งคลิป
‎ผมก็เห็นรูปที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎แล้วผมก็บอกว่า "หมายถึงรูปที่เขาถ่าย
‎หน้าบันไดหินนั่นใช่ไหม" ‎เธอก็บอกว่า "ใช่"
‎มีสิ่งที่สำคัญมากๆ อยู่สองสามอย่าง
‎เกี่ยวกับรูปรูปนี้"
‎อย่างแรกเลยคือ ต้นไม้
‎ใบไม้ที่อยู่บนต้นไม้กำลังแตกหน่อ
‎เลยดูเหมือนจะเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ
‎ฉันเลยรู้ว่านี่คือรูปที่ถ่ายเร็วๆ นี้ ‎และต้องเป็นเบาะแสได้
‎สิ่งสำคัญอย่างที่สองก็คือ สัญญาณไฟจราจร
‎ที่เป็นเอกลักษณ์มาก
‎ดูไม่เหมือนโทรอนโต
‎เป็นสีดำ
‎ฉันรู้ว่าในโทรอนโตเป็นสีเหลือง
‎แต่อันนี้เป็นสี่เหลี่ยม
‎(สัญญาณไฟจราจร แคนาดา)
‎(ชาวมอนทรีออล)
‎นั่นไง
‎ขนคอฉันลุกชันเลย
‎โอ้ พระเจ้า โอเค ‎เขาอาจจะไปมอนทรีออลก็ได้
‎เราก็เลยเปิดกูเกิลแมป
‎และเริ่มใช้โปรแกรมเดินไปตามถนนหนทางต่างๆ
‎เราเดินไปตามกูเกิลสตรีตวิว
‎ทีละก้าว ทีละก้าว เดินไปตามถนนแต่ละสาย
‎ผมเดินไปตามถนนเส้นหนึ่ง
‎เธอก็จะเดินบนถนนอีกเส้นหนึ่ง ‎ถ้าผมเดินบนถนนนี้
‎เธอก็จะเดินบนถนนอีกเส้น ‎ถ้าผมเดินบนเส้นนี้
‎เธอก็จะเดินบนถนนอีกเส้น
‎แล้วทันใดนั้น
‎ผมก็ว่า "พระเจ้า
‎นั่นไง บันไดหิน ตรงนั้นไง"
‎มันคือที่มหาวิทยาลัยแมคกิลล์ ‎ในตัวเมืองมอนทรีออล
‎เราเลยระบุได้แล้วว่าเขาอยู่ในมอนทรีออล
‎ทีนี้ก็ต้องเริ่มมาดูมอนทรีออลกัน
‎ซึ่งเป็นที่ที่เราไม่เคยเดินเรื่องอะไรมาก่อนเลย
‎อยู่คนละรัฐกันเลย
‎อำนาจศาลคนละเขตกัน ‎ตำรวจคนละกรม ต่างกันทุกอย่างเลย
‎คงจะใช้เวลามากขึ้นอีก
‎ในการที่จะสร้างความน่าเชื่อถือ ‎กับตำรวจมอนทรีออล
‎เพราะพวกเรามันก็แค่พวกบ้าอินเทอร์เน็ต
‎(มอนทรีออล)
‎นี่คือด้านหลังตึกของเรา
‎เลขที่ 5720 เดแครี
‎ตอนนั้นเป็นเช้าวันอังคาร ผมเดินลงบันไดมา
‎ตอนที่ผมเริ่มขนขยะออกไป ไม่รู้เหมือนกันนะ
‎น่าจะประมาณเก้าโมงถึงเก้าโมงครึ่ง
‎(ไมค์ นาโด: ภารโรง)
‎ตอนที่ผมเริ่มขนขยะออกมา
‎ผมสังเกตเห็นกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ข้างๆ
‎ผมเห็นว่ามันดูน่าสงสัยเพราะว่ามันล็อกอยู่ด้วย
‎ทำไมกระเป๋าเดินทางเก่าๆ
‎ถึงมีล็อกอยู่ล่ะ
‎ใครจะเอากระเป๋าแบบนี้มาทิ้งได้
‎แล้วผมก็สังเกตเห็นหนอนแมลงวันไต่ยั้วเยี้ย
‎ขึ้นมาจากรูบนกระเป๋า
‎ผมเลยนึกว่าอาจจะเป็นเจ้าของ ‎ที่หมาหรือแมวตาย
‎หรืออะไรก็ตามแต่ แล้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
‎แต่ผมก็ชักจะสงสัย
‎ก็เลยตัดสินใจเปิดกระเป๋าดู
‎ตอนนั้นเป็นเวลา 10.15 น.
‎ตอนที่มีคนโทรแจ้ง 911
‎(ส.ต.อ. ฝ่ายสืบสวน คลอเด็ตต์ แฮมลิน ‎กรมตำรวจมอนทรีออล แผนกฆาตกรรม)
‎วันแรกที่มีคนโทรศัพท์สายแรกเข้ามาที่กรม
‎จริงๆ แล้ว เรานึกว่าคงเป็นการสืบสวนที่รวบรัด
‎แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ใช่เลย
‎มีคนพบกระเป๋าเดินทางสีเทา
‎ที่ 5720 ถนนเดแครี
‎ตอนที่ไปถึง ก็เห็นว่ามี...
‎เทปกั้นสีแดงอยู่รอบ
‎กระเป๋าเดินทางต้องสงสัยอยู่ในซอยด้านหลังตึก
‎กลิ่น... อย่างแรกเลยนะ
‎น่าสะอิดสะเอียนมาก
‎และมีแมลงวันบินว่อนไปหมด
‎แล้วก็มีหนอน
‎เราก็เลยตั้งเต็นท์ขึ้นมา
‎เพื่อที่จะทำการเปิดกระเป๋า
‎เจ้าหน้าที่นิติเวชก็ทำการเปิดกระเป๋าเดินทาง
‎ทันใดนั้น สิ่งแรกที่เราเห็นก็คือ...
‎ผู้ชาย ผู้ชายผิวขาว
‎แขนทั้งสองข้างถูกตัด
‎ขาสองข้างก็ถูกตัด
‎และหัวก็ถูกตัดออก
‎และเขามีรอยแผลถูกแทงหลายครั้ง
‎ในบริเวณท้อง
‎แล้วก็...
‎ตอนนั้น ฉันถามตัวเองว่า
‎ "คนประเภทไหนกันนะ ที่ทำแบบนี้ได้"
‎แต่ต้องมีคนปล่อยข่าวกับสื่อแน่นอน
‎เพราะพวกนั้นมาถึงที่เกิดเหตุเร็วมาก
‎และแล้ว เสียง "ปิ๊ง" ก็ดังขึ้น
‎และสิ่งแรกที่ฉันเห็นคือเต็นท์ตำรวจ
‎พอเปิดดูลิงก์ข่าว
‎ก็เขียนว่า...
‎พบร่างมนุษย์ท่อนบน ‎ในกระเป๋าเดินทางในมอนทรีออล
‎พระเจ้าช่วย!
‎(อุบาทว์ชาติชั่วจริงๆ)
‎มีล็อกอันเล็กๆ อยู่ พวกเราเลยตัดออกและเปิดดู
‎ปรากฏว่ามีท่อนบนมนุษย์ที่ไม่มีหัวอยู่ข้างใน
‎ฉันก็แบบว่า "ให้ตาย เจอศพซะที!"
‎(ไปตายซะ ลูก้า)
‎พวกเราทั้งกลุ่มดูคดีนี้ค่อยๆ เผยออกมา
‎ต่อหน้าต่อตา เหมือนว่า ‎ "ให้ตายเหอะ นี่มันของจริงแล้ว"
‎ไม่ใช่เกมออนไลน์อีกต่อไป
‎นี่คือโลกความเป็นจริง
‎ยังระบุตัวตนผู้ตายไม่ได้ ‎แต่เราก็รู้ข้อเท็จจริงบางอย่าง
‎นั่นก็คือ ศพเป็นเพศชาย ชายผิวขาว
‎(ทำไมไอ้พวกบ้านั่นไม่ฟังเราเลย)
‎คือเราพยายามติดต่อกรมตำรวจโทรอนโต
‎ก่อนที่จะเจอศพซะอีก
‎(น่าโมโหชะมัด!)
‎แล้วเป็นไงล่ะ
‎มันเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ
‎ทุกอย่างที่เราเคยบอกว่าจะเกิด ‎มันเกิดขึ้นจริงๆ เขาทำลงไปแล้ว
‎แน่นอนว่าเราติดต่อไปยังกรมตำรวจมอนทรีออล
‎พวกเรามีข้อมูลมากมายที่อยากจะให้พวกเขา
‎แต่ไม่มีใครตอบอะไรมาเลย
‎จนกระทั่งถึงจุดๆ หนึ่ง ในทวิตเตอร์...
‎ฉันโวยวายใส่พวกเขา ‎ฉันโกรธจนคุมไม่อยู่ แบบ...
‎(ช่วยฟังเราหน่อยได้ไหม!)
‎"มีผู้คนตาดำๆ ที่อาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย
‎แต่พวกคุณกลับไม่สนใจฟังฉันเลย"
‎(ไม่อยากจะเชื่อเลย)
‎ "ฉันมีข้อมูลมากมายที่จะให้คุณ"
‎(ฉันโคตรของขึ้นเลย)
‎ฉันด่าแบบไม่ยั้ง แต่ก็ยังไม่มีใครติดต่อมา
‎พวกเขาอาจจะกำลังยุ่งกับการสืบสวน
‎จนไม่มีเวลามาพูดจาหาความ ‎กับพวกคนบ้าอินเทอร์เน็ตหรอก
‎พวกเราไม่มีความน่าเชื่อถืออะไรเลย
‎(อยากจะตะโกนร้องว่า "ไม่จริงใช่ไหมวะ!")
‎(รู้สึกขยะแขยง เศร้า ‎โมโห และหวาดกลัว)
‎ข้างหลังกระเป๋าเดินทางนั่นมีถุงขยะอยู่มากมาย
‎โดยรวมแล้วมีอยู่ 33 ถุง
‎แต่ฉันสังเกตเห็นบางอย่างที่สีแดงๆ น้ำตาลๆ
‎นี่ไหลนองอยู่ใต้กองถุงขยะ
‎ฉันสังหรณ์ใจว่าต้องเป็นเลือดแน่ๆ
‎พวกเราเลยเปิดถุงขยะดูทีละใบ
‎แล้วก็เจอขวดไวน์หนึ่งขวด
‎แล้วก็มีโปสเตอร์ที่ถูกขยำทิ้งไว้
‎(คาซาบลังกา)
‎แล้วก็เสื้อยืดสีเหลือง
‎เราเจอซากลูกหมาอยู่ในถุงขยะ
‎ซากลูกหมาขนสีขาวแซมดำ
‎ในที่สุด พอเปิดถุงขยะใบหนึ่งดู ‎เราก็พบอะไรบางอย่าง
‎ผ้าห่มเปื้อนเลือด
‎โอเค เจอของสำคัญเข้าแล้ว
‎แล้วก็เจอพวกเศษกระดาษ
‎ใบขับขี่จากออนแทรีโอ
‎(นามสกุล: แม็กนอตต้า ‎ชื่อ: ลูก้า ร็อคโค่)
‎ใบเสร็จร้านขายยา
‎ทั้งสองใบมีชื่อติดอยู่
‎ลูก้า ร็อคโค่ แม็กนอตต้า
‎ฉันไม่รู้เลยว่าคนคนนี้คือใคร
‎ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย
‎แต่ก็มีที่อยู่อยู่บนใบเสร็จ
‎เลขที่ 5720 ถนนเดแครี ห้อง 208
‎ฉันก็เลยเริ่มสรุปว่าสิ่งที่อยู่ในถุงขยะ
‎และสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเดินทาง มาจากห้อง 208
‎และคงจะเป็นชายที่ชื่อ ‎ลูก้า ร็อคโค่ แม็กนอตต้าที่ถูกฆ่า
‎ฉันเลยส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎ไปตรวจดู ไม่ใช่ไปตรวจค้นห้องนั้นนะ
‎แต่ไปตรวจดูเฉยๆ
‎แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ห้องสะอาดเรียบร้อยดี
‎มีเฟอร์นิเจอร์ทั่วๆ ไป
‎บนโต๊ะมี...
‎น้ำมะนาววางอยู่หนึ่งขวด
‎เตียงนอนที่มีผ้าปูเตียงสีน้ำตาล
‎แต่ตำรวจก็สงสัย
‎เพราะเขาบอกว่า "ได้กลิ่นสารเคมี"
‎แต่ไม่มีใครอยู่ในห้องนั้นเลย ‎ก็เลยปิดห้องแล้วกลับออกมา
‎เพราะต้องมีหมายค้นถึงจะค้นห้องได้
‎(จ.ส.อ. สืบสวน อันโตนิโอ พาราดิโซ ‎กรมตรวจมอนทรีออล แผนกฆาตกรรม)
‎หัวหน้าผมบอกว่ามีการค้นพบชิ้นส่วนท่อนบนมนุษย์
‎ในกระเป๋าเดินทาง และให้ผมไปดูที่ที่เกิดเหตุ
‎ที่ตึกบนถนนเดแครี
‎ผมคุยกับผู้ดูแลตึก
‎เพื่อที่จะยืนยันว่ามีกล้องวงจรปิด
‎เขาบอกว่าในตึกมีกล้องสองตัว
‎มีกล้องวงจรปิดหนึ่งตัว
‎ติดอยู่หน้าตึก เพื่อดูคนเข้าออก
‎แล้วก็หนึ่งตัวที่ชั้นใต้ดิน ที่ที่คนเอาขยะมาทิ้ง
‎เมื่อลองพิจารณาจากที่ภารโรงพูด ‎ว่ากระเป๋าเดินทางอยู่ในซอย
‎ก่อนที่เขาจะเอาขยะไปทิ้ง
‎เราก็รู้เลยว่านั่นคือจุดเริ่มต้นที่ดี
‎เราก็เลยเริ่มมาดูภาพจากกล้องในช่วงเวลานั้น
‎เพื่อดูว่าเราจะเห็นหน้า
‎คนที่ทิ้งกระเป๋าเดินทางหรือเปล่า
‎เราเห็นคนคนหนึ่ง
‎ในวันที่ 25 พฤษภาคม ‎เวลาประมาณตีสอง 47 นาที
‎เอาของมาทิ้งแล้วก็ไป
‎ชายหนุ่มอายุประมาณ 20 ปลายๆ
‎ใส่เสื้อสีเหลือง
‎สิ่งที่มันแปลกๆ เกี่ยวกับชายคนนี้
‎อย่างแรกเลยก็คือตอนนั้นมันยังเช้ามืดอยู่เลย
‎แค่ตีสองกว่า
‎เป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่นอนหลับอยู่
‎ปกติ ผมว่าถ้าคนเราจะเอาขยะไปทิ้ง
‎ก็มักจะเอาถุงขยะใบใหญ่มาใส่ ‎แล้วเดินมาทิ้งรอบเดียว
‎แต่ผู้ชายคนนี้เอามาทิ้งหลายรอบ
‎พอถึงช่วงประมาณ 4.02 นาฬิกา ‎เขาน่าจะเอามาทิ้งสัก 20 รอบได้แล้ว
‎ฉันก็ค้นขยะต่อไป
‎จนกระทั่งเจอไขควงอันหนึ่งที่ทาสีเทาโลหะ
‎ดัดแปลงให้ดูเหมือนเหล็กเจาะน้ำแข็ง
‎แล้วเราก็เจอมีด
‎แต่พบเศษผิวหนังและเลือดติดอยู่ด้วย
‎เราพบเลื่อยไฟฟ้า
‎แล้วสุดท้ายเลยก็เจอชิ้นส่วนมนุษย์
‎เราเจอขาสองข้าง
‎แล้วก็แขน
‎แต่มีบางอย่างที่น่าสงสัยมาก
‎ไม่มีมือ
‎ไม่มีเท้า ไม่มีหัว
‎ชิ้นส่วนพวกนั้นหายไป
‎พวกเราก็ถามตัวเองต่อว่า ‎แล้วจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
‎สวัสดีค่ะ ขอเริ่มรายการค่ำนี้ ‎ด้วยข่าวน่าขนลุกที่กำลังเป็นประเด็น
‎จากในเขตเมืองหลวง ‎ที่ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังสืบสวน
‎เรื่องวัตถุต้องสงสัยสองกล่อง
‎ซึ่งจ่าหน้าไปถึงสำนักงานใหญ่ ‎ของพรรคอนุรักษ์นิยมแห่งแคนาดา
‎พนักงานต้อนรับเปิดกล่องที่ชุ่มไปด้วยเลือด
‎และพบเท้าข้างหนึ่งที่ถูกตัด
‎ฉันมึนงงไปหมดเลยตอนนั้น ‎ฉันคิดในใจว่า "โห...
‎นี่เรากำลังเผชิญกับอะไรอยู่เนี่ย"
‎เท้าข้างซ้ายถูกห่ออยู่ในกระดาษใยไหมสีชมพู
‎พอแกะห่อกระดาษออกดู
‎ก็จะเห็นข้อความ
‎จริงๆ แล้วเป็นกลอน
‎"ดอกกุหลาบสีแดง
‎ดอกไวโอเลตสีน้ำเงิน
‎ตำรวจคงต้องใช้
‎ประวัติทำฟัน ถึงจะรู้ว่าแกเป็นใคร อีเวร"
‎ในขณะนี้ ผู้เชี่ยวชาญการสืบสวนคดีรายใหญ่
‎กำลังทำการสืบสวนอยู่ครับ
‎โอเคนะครับ ณ ตอนนี้ ผมบอกทุกท่านได้แค่นี้
‎(โอ๊ย ตายแล้ว)
‎นี่มันนายกรัฐมนตรีของแคนาดาเลยนะ
‎ที่แกส่งเท้ามนุษย์ไปให้น่ะ
‎(พอกันที แบบนี้ต้องดื่มเบียร์)
‎นี่มันเรื่องใหญ่มากนะ
‎(นี่มันเกิดขึ้นจริงๆ เหรอ ‎ผมไม่ได้หลอนยาใช่ไหม)
‎นี่มันคือขั้นสุดยอดของ
‎การบอกว่า "ไม่สนแล้วโว้ย
‎ฉันต้องการความสนใจ นี่จะต้องเป็นข่าวใหญ่แน่"
‎(ตอนนี้กำลังออกบีบีซี)
‎ตำรวจรายงานว่ากล่องพัสดุ ‎ที่ใส่ชิ้นส่วนมือและเท้าที่เหลือ
‎น่าจะถูกส่งไปสำนักงานต่างๆ ทั่วประเทศ
‎ตอนนี้เขาจะได้รับความสนใจจากคนทั้งโลกแล้ว
‎มันแบบ...
‎แบบว่า...
‎การย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น
‎กับวิธีพูดของฉันในตอนนี้ ‎ตอนนั้นก็เหมือนกัน
‎ฉันพูดจับต้นชนปลายไม่ถูก
‎และฉันคิดว่า ใครๆ ก็ต้องเป็นแบบนี้
‎ฉันไม่คิดว่าจะมีคนบนโลก ‎ที่สามารถเตรียมใจรับรู้
‎เรื่องอะไรแบบนี้ได้
‎เมื่อคุณพยายามหนักมาก
‎ที่จะป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องบางอย่าง ‎แต่แล้วมันก็เกิดขึ้น
‎(เขียนโพสต์: คุณคิดอะไรอยู่)
‎แล้วคุณก็ตั้งคำถามว่า ‎ "ฉันพยายามมากไปหรือเปล่า"
‎หรือไม่ก็ "หรือว่าที่ทำไปจะไม่พอ"
‎"โธ่ ที่รัก เธอทำมากพอแล้ว
‎แต่มันมากเกินไปหรือเปล่า
‎เธอทำให้เขาลงมือทำแบบนี้หรือเปล่า
‎และทำให้เขาได้รับความสนใจอย่างที่ต้องการ
‎เหมือนเป็นยาเสพติดหรือเปล่า ‎ที่ได้รับมากเท่าไรก็ไม่พอ
‎เขาต้องการความสนใจมากขึ้นอีกเหรอ"
‎คุณจะตกอยู่ในวังวนของการกล่าวโทษ...
‎โทษตัวเอง
‎ซึ่งมันทำให้สภาพคุณย่ำแย่ ปวดท้องไปหมด
‎อาเจียน กินอะไรไม่ลง
‎(ไปก่อนนะ พอก่อนแล้ว)
‎ฉันอยากคลานขึ้นเตียงกับหมา
‎แล้วก็ดูรายการเรียลลิตี้ห่วยๆ
‎(ไม่นะ คุณเจ๋งสุดในนี้เลย)
‎ฉันต้องลาโลกอินเทอร์เน็ตไปก่อน
‎(ลงชื่อออก)
‎(มอนทรีออล)
‎หลังจากที่ได้รู้ข่าวว่ามีเท้าซ้ายถูกส่งไปถึง
‎สำนักงานพรรคอนุรักษ์นิยมในออตตาวา
‎ผมก็ได้รับคำสั่งให้ไปที่
‎ไปรษณีย์ในมอนทรีออลทันที
‎ซึ่งห่างจากตึกถนนดาแครีประมาณสิบนาที
‎บนกล่องพัสดุจะมีบาร์โค้ด
‎ซึ่งเราสามารถระบุสาขาไปรษณีย์
‎ที่เป็นต้นทางของพัสดุนี้
‎ถึงแล้วครับ
‎นั่นร้านขายยา
‎ส่วนไปรษณีย์ก็อยู่ในร้านขายยานี่แหละ
‎ผมบอกผู้จัดการร้านขายยาว่า
‎ผมต้องขอดูกล้องวงจรปิด
‎ของช่วงเวลาโดยประมาณ
‎ที่คนมาส่งพัสดุนี้
‎เขาก็กรอดูวิดีโอไปมา
‎แล้วผมก็บอกเขาว่า "หยุดก่อน"
‎เราเห็นคนคนหนึ่ง
‎กำลังต่อแถวอยู่
‎ในมือถือพัสดุ
‎ผมมองหน้าคู่หูที่อยู่ด้วย
‎เขาก็มองตอบ แล้วเราก็รู้เลยว่า
‎นี่คนคนเดียวกันแน่
‎กับที่เราเห็นที่ใต้ถุนตึกเดแครี
‎คนเดียวกันร้อยเปอร์เซ็นต์
‎ในตอนนั้น เรารู้แล้วว่านี่คือผู้ต้องสงสัย
‎ทีนี้ก็ต้องมาหากันว่าเขาคือใคร
‎ผมถามผู้จัดการว่ามีเอกสารอะไร
‎ซึ่งใช้ยืนยันการส่งพัสดุนี่ได้ไหม
‎เอกสารประกอบธุรกรรมของเขา
‎ถูกเซ็นชื่อโดยคนที่ใช้ชื่อ "ร็อคโค่"
‎เขายังบอกผมอีกด้วยว่ามีพัสดุสองชิ้น
‎ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว แต่สองชิ้น
‎ซึ่งผมแปลกใจมาก
‎ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
‎ผมนึกว่าจะมีอยู่แค่ในหนังซะอีก
‎จะเรียกว่าวิปลาสและบ้าคลั่งก็ได้
‎เรื่องราววิปริตที่นับวันยิ่งวิปริตขึ้นทุกที
‎หลังจากที่เท้ามนุษย์ถูกส่งไป ‎ที่สำนักงานใหญ่พรรคอนุรักษ์นิยม
‎วันนี้เราได้ข่าวว่าชิ้นส่วนที่สอง
‎มือหนึ่งข้าง ถูกส่งไปหาพรรคเสรีนิยม
‎(ส.ส. จัสติน ทรูโด)
‎ผมไม่สบายใจเลยที่มีคนคิดว่า ‎พรรคการเมืองควรค่าแก่การโจมตี
‎ด้วยชิ้นส่วนมนุษย์ที่ว่านี้
‎แถมยังไม่รู้ว่าชิ้นส่วนอื่นๆ ถูกส่งไปที่ไหน
‎พอฉันได้รับรายงานว่ามีผู้ต้องสงสัยแล้ว
‎และชื่อของเขาก็คือ "ลูก้า ร็อคโค่ แม็กนอตต้า"
‎ซึ่งเขาไม่ใช่เหยื่อ
‎ฉันอึ้งไปเลย แบบ... "โห!"
‎แต่น่าเสียดายที่เรายังมีหลักฐานไม่เพียงพอ
‎ที่จะแจ้งกับสาธารณชน
‎เรายังต้องสืบให้รู้ก่อนว่า ‎คุณแม็กนอตต้าเจอเหยื่อได้ยังไง
‎และเขาเกลี้ยกล่อมให้เหยื่อมาที่บ้านได้ยังไง
‎หากรู้รายละเอียดทั้งหมดที่ว่า
‎จะทำให้หลักฐานของเรา ‎มีมูลขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเลย
‎ฉันได้ยินเสียงเคาะประตูโครมๆ
‎เสียงทุบประตูหน้าและประตูข้าง
‎ฟังดูเหมือนคนพยายามจะบุกเข้ามา
‎ฉันก็เลยคว้าโทรศัพท์
‎เพื่อที่จะเอามาโทรหา 911...
‎(แอนนา ยัวร์คิน)
‎...แล้วฉันก็เห็นแสงจากไฟฉายทางหน้าต่าง
‎ฉันก็เลยก้มลงไปคลานกับพื้น
‎แล้วโผล่หัวขึ้นไปดูหน้าต่าง ‎ดึงม่านลงมาหน่อยเพื่อที่จะดู
‎เพราะมันล็อกอยู่
‎แล้วฉันก็เห็นตำรวจอยู่ที่ประตู ‎แล้วตัวฉันก็เริ่มสั่น
‎เพราะนั่นมันกลางดึก
‎แล้วถ้าตำรวจบุกมาหากลางดึก
‎ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
‎ฉันก็เปิดประตูหน้า ซึ่งทำให้ฉันมองเห็นถนน
‎ซึ่งถนนหน้าบ้านฉันเต็มไปด้วยรถตำรวจ
‎แล้วก็มีตำรวจสองนายยืนอยู่ที่ประตูหน้า
‎ฉันเลยบอกว่า "เชิญค่ะ"
‎และตำรวจคนหนึ่งก็...
‎มองเข้าไปในบ้านแล้วพูดว่า
‎ "เขาตัวเล็กกว่าที่คิดไว้นะ"
‎เขาถามว่า "คุณแม่ของลูก้า แม็กนอตต้าใช่ไหม"
‎ฉันบอกว่า "ใช่"
‎แล้วฉันก็ถามว่า "ลูกชายฉัน! ‎ลูกชายฉันเป็นอะไรไปคะ"
‎เขาตอบว่า "ไม่ได้เป็นอะไร ‎เรากำลังตามหาตัวเขาอยู่"
‎แล้วฉันก็ถามว่า "ใช่เรื่องคลิปแมวหรือเปล่าคะ"
‎เขาถามว่า "ลูกคุณอยู่บ้านหรือเปล่า"
‎ฉันก็ตอบว่า "ไม่อยู่ค่ะ ‎ทำไมถึงอยากตามหาเขาคะ"
‎แต่ตำรวจไม่ตอบ
‎แล้วพวกเขาก็ไป
‎ผมได้รับสายจากเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎ของกรมตำรวจโทรอนโต
‎เขาลาพักร้อนก็เลยไม่รู้เรื่อง
‎แต่พอเขากลับมา ก็ได้รับรายงาน
‎ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
‎และเรื่องที่ตำรวจมอนทรีออล ‎กำลังตามหาตัวลูก้า แม็กนอตต้าอยู่
‎ซึ่งนี่คือคนที่เราใช้เวลา
‎สองปีในชีวิตที่ผ่านมา ‎เพื่อพยายามตามหาตัวทุกอาทิตย์
‎แล้วพอได้ยินเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎ระบุชื่อเขาในคดีฆาตกรรม
‎มันเหมือนฝันไปเลย
‎(โห!)
‎(เราต้องเริ่มรวบรวมหลักฐาน ‎แล้วทำเป็นไฟล์เวิร์ด)
‎(เบาดี้หายหัวไปไหนแล้วเนี่ย!)
‎ในตอนนั้น เรายังไม่รู้ว่าเหยื่อคือใคร
‎แต่ฉันได้รับคำสั่งให้ไปที่ศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่
‎ฉันก็เข้าไป
‎และมีสายตาสี่คู่จับจ้องมาที่ฉัน
‎และพูดว่า "คลอเด็ตต์ คุณนั่งลงก่อนดีกว่า"
‎พวกเขาได้รับอีเมลแจ้งว่ามีคลิปวิดีโอ
‎ที่กำลังเป็นกระแสในเน็ต
‎แล้วเราก็เปิดวิดีโอดู
‎และตอนนั้น สิ่งที่ฉันกำลังเห็นกับตา ‎ก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังถูกฆ่า
‎ในฐานะผู้สืบสวนคดีฆาตกรรม
‎เรามักจะทำการสืบสวน ‎เมื่อการฆาตกรรมได้เกิดขึ้นไปแล้ว
‎แต่ตอนนี้
‎ฉันกำลังดูการฆาตกรรมนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา
‎มันเหมือนกับว่าฉันนั่งอยู่ข้างหลังฆาตกร
‎และดูเขาฆ่าคนต่อหน้า
‎(หยุดเล่น)
‎เราถึงกับต้องหยุดเล่นวิดีโอ
‎ฉันบอกว่า "เป็นไปไม่ได้
‎สิ่งที่ฉันเห็นมันเป็นไปไม่ได้"
‎พวกเขาไม่รู้สึกระดับเดียวกับฉัน
‎เพราะฉันเป็นคนที่ไปคุ้ยกองขยะนั่น
‎สิ่งแรกที่สะดุดตาฉันคือ
‎โปสเตอร์นั่น
‎(คาซาบลังกา)
‎โปสเตอร์นั่น
‎ฉันเห็นในกองขยะ
‎แต่ฉันไม่ได้นึกว่ามันจะเกี่ยวข้องอะไร
‎มันเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลย
‎แต่ฉันรู้อะไรอย่างหนึ่งว่า
‎เรื่องอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น เกิดในห้อง 208
‎แล้วฉันก็เห็นคนนอนอยู่ ‎ในสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นอ่างอาบน้ำ
‎โดยที่เปิดให้น้ำไหลอยู่
‎แล้วเขาก็จับหัวเล่น
‎หัวของเหยื่อ เขาหมุนหัวเหยื่อไปมา
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็น...
‎ใบหน้าของเหยื่อ
‎เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ภาพใบหน้า ‎ไปต่อกับภาพท่อนบนที่ฉันมีอยู่ในหัว
‎ฉันเห็นผู้ชายชาวเอเซีย ‎อายุไม่มาก ประมาณ 30 กลางๆ
‎หลังจากนั้นฉันก็เห็นลูกหมาขนสีขาวแซมดำ
‎กับคนคนนั้นที่ถือมีดไว้ในมือ
‎ณ จุดนั้น
‎ฉันถึงกับต้องหยุด ต้องเดินออกไป
‎มันเป็นอะไรที่แย่มาก
‎ฉันกลับเข้ามา
‎แล้วฉันก็เห็น...
‎ฉันต้องหยุดก่อน
‎พอรู้แล้วว่าเหยื่อหน้าตาเป็นยังไง
‎เราก็เริ่มดูภาพจากกล้องวงจรปิด
‎ของตึกเดแครีอีก
‎ผมดูภาพที่บันทึกไว้ไม่กี่วัน ‎ก่อนที่จะพบท่อนบนของศพ
‎มีตอนหนึ่ง ผมเห็น...
‎คนสองคน ชายหนุ่มสองคน ‎อายุประมาณ 20 ปลายๆ เดินเข้าตึก
‎คนหนึ่งคือผู้ต้องสงสัย
‎ที่เราเคยเห็นหน้าแล้วในไปรษณีย์
‎ส่วนอีกคนดูเหมือนจะไม่ใช่คนผิวขาว
‎สีผิวเขาดูคล้ำกว่านิดหน่อย
‎อาจจะเป็นชาวเอเชียหรืออเมริกาใต้
‎แล้วผมก็เริ่มตรวจดูรายงานคนหาย
‎และได้ไปเจอกับชื่อหนึ่ง "จุน หลิน"
‎จุน หลินเป็นเพื่อนรักของผม
‎ตอนนั้นเป็นเย็นวันอาทิตย์
‎ผมกำลังกินข้าวเย็นและได้รับโทรศัพท์
‎จากแฟนเก่าของจุน หลิน
‎เขาถามผมว่าเห็นจุน หลินบ้างไหม...
‎(เบ็นจามิน ซู)
‎...สองสามวันมานี่ ผมตอบว่าไม่เห็นเลย
‎เขาไม่ได้ข่าวจากจุน หลิน ‎มานาน 60 ชั่วโมงแล้ว
‎ซึ่งผิดปกติมากๆ เพราะเขาเป็นคนที่
‎มักจะโทรบอกเราเวลาจะไปที่ไหน
‎จุน หลินค่อนข้างขี้อาย
‎เขาไม่ได้เป็นเกย์อย่างเปิดเผย
‎เพราะเหตุนี้เขาจึงมาแคนาดา
‎เพราะมันเป็นที่ที่เสรีและให้การยอมรับมากกว่า
‎นี่คือ
‎ตึกที่จุน หลินเคยอยู่
‎พอผมมาถึงตึก
‎ประตูล็อกอยู่
‎ก็เลยต้องเรียกคนดูแลตึก
‎เพื่อขอให้เขาเปิดตึกและห้องให้ผมเข้าไปได้
‎ผมเข้าไปดูในครัว
‎มีกระทะที่ใส่น้ำมันไว้ ‎แล้วก็ไข่ที่เอาออกมาเตรียมที่จะทอด
‎ส่วนแมว... แมวของเขา
‎คลานออกมาจากห้องนอน
‎พุงติดพื้นเลย
‎ดูเหมือนจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน
‎จุน หลินรักแมวตัวนี้เหมือนลูก
‎เขาไม่ทิ้งแมวไว้หลายวันแบบนี้แน่ๆ
‎ผมเลยโทรหาตำรวจเดี๋ยวนั้นเลย
‎พวกเขาบอกว่า "อยู่ตรงนั้นแหละ ‎พวกเราขอไปคุยด้วยหน่อย"
‎แล้วจากนั้น ผมก็...
‎เริ่มรู้สึกว่าต้องมีเรื่องผิดปกติ
‎อะไรบางอย่างแน่ๆ
‎ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีสี่
‎สิ่งที่ผมอยากทำในตอนนั้น ‎คือไปห้องที่จุน หลินเคยอยู่
‎เพื่อไปหาสิ่งของที่เขาใช้ ‎มาทำการเปรียบเทียบดีเอ็นเอ
‎เราเอาแปรงสีฟันกับขวดน้ำมา
‎ตำรวจไม่ได้บอกอะไรผมเลยเกี่ยวกับคดี
‎แต่ก็มีข่าวลืออยู่
‎ว่ามีคลิปฆ่าคนที่น่าสะพรึง
‎กำลังแพร่อยู่ในอินเทอร์เน็ต
‎ผมได้ยินว่าเหยื่อเป็นผู้ชายชาวเอเชีย
‎(คลิปฆ่าคน ชาวเอเชีย)
‎ผมเจอคลิปหนึ่งที่ชื่อว่า...
‎ "หนึ่งหนุ่มโรคจิต หนึ่งเหล็กเจาะน้ำแข็ง"
‎ผมไม่ได้ดูทั้งหมด
‎แต่แค่เลื่อนผ่านๆ ดูเอา
‎ในตอนท้ายสุด ผมเห็นภาพ...
‎คนที่หัวถูกตัดออกไปแล้ว
‎และนั่นคือตอนที่...
‎ผมรู้แล้วว่าเป็นจุน หลิน
‎(ลาสเวกัส)
‎ผ่านไปแล้ว 24 ชั่วโมงนับตั้งแต่พบศพ
‎ฉันยังอยู่ในสภาพสมเพชตัวเองอยู่
‎เอาแต่ดูรายการทีวีกากๆ
‎เหยื่อ เรารู้แล้ว...
‎เหยื่อวัย 33 ปี ชื่อว่าจุน หลิน
‎นักศึกษามหาวิทยาลัยคอนคอร์เดีย
‎และทันใดนั้น ก็มีข่าวเรื่องจุน หลิน
‎เราหาทางลบวิดีโอนั่นได้ยากมาก
‎เป็นวิดีโอที่เลวร้ายจริงๆ
‎มันไม่ใช่หนังนะครับ
‎ตอนนี้เราต้องตั้งเป้าไปที่การตามหาผู้ต้องสงสัย
‎เพราะงั้นเราจึงอยากให้ ‎สาธารณชนช่วยเหลือ...
‎ฉันก็เลยเริ่มคิดว่า "ตำรวจยังคงตามหาลูก้าอยู่
‎ฉันจะต้องตั้งสติให้ได้
‎แล้วกลับไปรวมตัวกับทีมออนไลน์ซะ"
‎ฉันจะต้อง... จับเขาให้ได้
‎(กลับมาแล้ว ฉันมัววุ่นอยู่กับอย่างอื่น)
‎(ยินดีต้อนรับกลับมา)
‎ฉันอยากรู้ความเคลื่อนไหวครั้งสุดท้ายของลูก้า
‎ก่อนที่จะเกิดเหตุฆาตกรรม
‎ฉันก็เลยเริ่มคิดถึงเรื่อง...
‎ลูกหมาตัวนั้น
‎ลูกหมาเป็นสิ่งที่
‎เขาจะต้องไปหามาจากที่ไหนสักที่
‎หลายๆ คนในโลกใช้เครกส์ลิสต์ ‎เพื่อหาสุนัขมาเลี้ยงฟรี
‎เราก็เลยเหวี่ยงแหไป
‎แล้วพยายามอ่านดูทุกโพสต์ที่เขียนว่า
‎"ลูกหมาฟรี" หรือไม่ก็ "อยากได้ลูกหมาสักตัว"
‎แล้วเราก็เจอโพสต์หนึ่ง
‎(อยากได้สุนัข)
‎ซึ่งโพสต์สี่วันก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุฆาตกรรม
‎"สวัสดีครับ ผมอยู่อะพาร์ตเมนต์ที่ไม่ใหญ่มาก
‎ผมอยากได้สุนัขสักตัว
‎ผมมีประสบการณ์เลี้ยงสุนัขมามาก
‎ครอบครัวผมทำร้านขายสัตว์เลี้ยง"
‎คนทั่วไปอ่านอาจจะไม่คิดอะไร
‎แต่พอฉันอ่าน ฉันนึกออกเลยว่า
‎หนึ่งในบัญชีผู้ใช้ปลอมที่เราเคยตามรอยอยู่
‎วลาดิเมียร์ โรมานอฟเคยโพสต์ลงในเว็บหนึ่ง
‎เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน
‎ซึ่งมันเขียนว่า
‎ "ครอบครัวฉันมีร้านขายสัตว์เลี้ยง"
‎ฉันมีความคิดแล่นอยู่ในหัวอย่างรวดเร็ว ‎ตอนที่ฉันอ่านโพสต์นี้
‎สี่วันก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม มีคนเขียนโพสต์นี้
‎มันตรงกับที่ลูก้าเคยเขียน
‎พอเรารู้เรื่องหมาแล้ว
‎เราก็เลยเริ่มสืบดูว่าลูก้ารู้จักกับเหยื่อได้ยังไง
‎เราก็หาในเครกส์ลิสต์นี่แหละ ‎เพราะมันใช้ได้ดีสำหรับเขา
‎(เพศชาย ตามหา เพศชาย)
‎(เพศชาย ยินดีอมให้ ‎เกย์ อมนกเขา)
‎เอาเป็นว่ามันมีเยอะมาก
‎อย่างหนึ่งที่ลูก้าชอบทำคือเวลาเขาเขียนอะไร
‎เขาจะชอบเว้นวรรค แล้วก็ลูกน้ำ ‎แล้วก็เว้นวรรคอีกที
‎(คุณ , เห็น)
‎อีกอย่างที่เขาทำคือ
‎สะกดคำว่า "น่าจะ" ผิดทุกครั้งเลย
‎แล้วก็จะชอบเขียนอะไรแบบ "ฮอตสุด"
‎หรือ "หนุ่มเซ็กซี่"
‎ประมาณนี้หรือมากกว่านี้ ‎แต่ก็อะไรประมาณนี้แหละ
‎ดูออกง่ายมากถ้าลูก้าเป็นคนเขียน
‎(แค่หนังโป๊ยังไม่พอ)
‎(อยากทำข้าวเย็นให้ ‎ตามหาเสี่ยเลี้ยง)
‎โพสต์ต่อไป ต่อไป ต่อไป
‎และแล้ว ทันใดนั้น
‎(อยากสนุกหน่อย)
‎เว้นวรรค ลูกน้ำ เว้นวรรค
‎(35 , หน้าตาดี)
‎โพสต์นี้ลงเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม
‎เหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นวันที่ 25
‎ในโพสต์เขียนว่า
‎ "ตามหาหนุ่มเซ็กซี่"
‎โอเคละ "หนุ่มเซ็กซี่"
‎นี่มันคำของลูก้า
‎"ผมจะไม่อมให้
‎ส่งรูปมา
‎ขอรูปหน้าตา แล้วก็รูปหุ่นด้วย"
‎สุดท้าย "ผมจะถ่ายทำหนัง"
‎(แค่สนุกๆ เท่านั้น)
‎ลูก้าแน่นอน
‎เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว
‎จุน หลินกับลูก้า ร็อคโค่ แม็กนอตต้า ‎เดินทางมาถึง
‎อะพาร์ตเมนต์บนถนนเดแครีด้วยกัน
‎ทั้งคู่เดินเข้าตึกไป
‎และดูเหมือนจะกำลังมีความสุขกันมากในตอนนั้น
‎(เวลา 22.17 น.)
‎(เวลา 2.06 น.)
‎แต่ในเวลาต่อมา
‎มีแค่คนเดียวที่ออกไปจากตึก
‎และเขาใส่เสื้อสีเหลืองตัวเดียวกับที่
‎จุน หลินเคยใส่
‎รายงานพิษวิทยาเผยว่า ‎คุณหลินมีสารออกซาซีแพม
‎ในกระแสเลือด
‎ออกซาซีแพมเป็นยากล่อมประสาท
‎ไวน์ที่ตกค้างอยู่ในขวด ‎ก็มีสารกล่อมประสาทตัวนี้เหมือนกัน
‎ฉันเลยหวังว่าคุณหลินจะสลบไปแล้ว
‎ก่อนที่คุณแม็กนอตต้า...
‎จะเชือดคอเขา
‎เราเห็นลูก้า ร็อคโค่ แม็กนอตต้ากลับมา
‎เขาหยุดเพื่อมองตัวเองในกระจก
‎ดูเหมือนไม่มีความกังวลใดๆ ในโลกนี้เลย
‎ในมือเขาถือถุงอยู่
‎เดาว่าน่าจะออกไปซื้อถุงมือพลาสติก
‎แล้วก็ของอย่างอื่น ‎เพื่อมาทำความสะอาดที่เกิดเหตุ
‎พอฉันได้หมายค้นเพื่อกลับไปค้นห้อง 208
‎เราใส่เสื้อคลุมนิติเวชสีขาว
‎ที่มักจะเรียกกันว่า "ชุดกระต่าย"
‎ฉันเดินเข้าไป
‎ฉันได้กลิ่นอยู่สองอย่าง
‎ฉันได้กลิ่นน้ำยาทำความสะอาด
‎แล้วก็ได้กลิ่นเลือด
‎มันยากที่จะอธิบายว่ากลิ่นเลือดมันเป็นยังไง
‎แต่ถ้าคุณเอาเนื้อสับมาสักครึ่งกิโลกรัม
‎แล้วทิ้งไว้บนโต๊ะสักหกถึงเจ็ดชั่วโมง
‎ซึ่งในห้องนั้นมีกลิ่นเลือดอยู่แน่ๆ
‎เราปิดหน้าต่างสนิท
‎จนในห้องตอนนั้นมีแต่ความมืดมิด
‎แล้วนักชีววิทยาก็เริ่มกระบวนการลูมินอล
‎พวกเขาใช้ของเหลวชนิดหนึ่ง
‎ซึ่งทำปฏิกิริยาต่อเลือดอย่างรุนแรง
‎โดยเฉพาะบนเตียง ที่นอน แล้วก็กำแพง
‎ที่ตรงนั้นน่ะ
‎มันดูเหมือน
‎เดินเข้าไปในดิสโก้เทคเลย
‎มืดสนิทอยู่ดีๆ แล้วทุกอย่างก็เรืองแสงขึ้นมา
‎ทำให้เห็นได้ชัดเลยว่าการลงมือก่อเหตุฆาตกรรม
‎เกิดขึ้นบนเตียงนี่แหละ
‎แล้วหลังจากนั้น ศพก็ถูกลากไปที่ห้องน้ำ
‎แล้วก็เห็นได้ชัดเจนเลยว่าชิ้นส่วนท่อนบน
‎ถูกวางพิงประตูไว้
‎ฉันอุทานกับตัวเองว่า "โห"
‎อีกครั้งแล้วที่...
‎ฉันรู้สึกเหมือนยืนอยู่ ‎ข้างหลังฆาตกร และเห็นทั้งหมด
‎ฉันสัมผัสได้ถึง... การฆาตกรรม
‎ฉันรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนี้
‎ฉันได้ยินเสียงเพลง ฉันได้กลิ่นคาวเลือด
‎แล้วฉันก็เริ่มนึกถึงเรื่องเพลง
‎ลูก้าชอบทิ้งคำบอกใบ้เอาไว้
‎ซึ่งคำบอกใบ้อย่างหนึ่ง ‎ที่เขาใส่ไว้ในคลิปก็คือเพลงนี้
‎หนึ่งในภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ‎ที่เคยมีมา คือ "อเมริกัน ไซโค"
‎ในหนัง ฉากเปิดมีเพลง ‎ "ทรู เฟธ" ของ นิว ออร์เดอร์
‎(สร้างจากนิยาย ‎โดยเบร็ต อีสตัน เอลลิส)
‎ตัวละครที่คริสเตียน เบลรับบท ‎เป็นคนที่หลงตัวเอง
‎เขามักจะใส่เสื้อผ้าที่ดูเนี้ยบ
‎เขาหลงตัวเองกับรูปลักษณ์ของตัวเองมาก
‎นี่สำคัญมาก
‎เพราะลูก้าก็หลงรูปลักษณ์ตัวเอง
‎เขามักจะนำเสนอตัวเองในแบบหนึ่งอยู่เสมอ
‎เราเชื่อว่าเขาเริ่มจะคิดว่าตัวเอง ‎เป็นตัวละครที่คริสเตียน เบลเล่น
‎เขาอยากประสบความสำเร็จ ‎เขาอยากมีเงิน
‎แกมันอีเวรหน้าปลวก
‎(ถึงจะรู้ว่าแกเป็นใคร อีเวร)
‎แถมเขายังเป็นฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตเหมือนกัน
‎ฉันจะแทงแกให้ตาย ‎แล้วเอาเลือดแกมาละเลงเล่น
‎ฆาตกรต่อเนื่องไม่ได้ฆ่าคนแค่คนเดียว
‎แต่ฆ่าหลายคน
‎เขาอยากทำอีกแน่
‎มีตู้เสื้อผ้าอยู่
‎พอเดินเข้าไป
‎ฉันตกใจมาก
‎มีข้อความอยู่บนกำแพง
‎"ถ้าไม่ชอบภาพสะท้อน ‎ก็อย่ามองกระจกสิ ฉันไม่แคร์"
‎ทำไมถึงเขียนไว้ในนั้น ฉันก็ไม่รู้
‎ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังสยองขวัญเลย
‎แต่มีอยู่ประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันกลัวมาก
‎ "ฉันไม่แคร์"
‎ถ้าคนคนนี้ไม่แคร์อะไร
‎แปลว่าเขาอาจจะก่อเหตุซ้ำอีกหรือเปล่า
‎นี่เรามีฆาตกรต่อเนื่องเหรอ
‎เขาจะฆ่าคนอีกไหม
‎เพราะเขาไม่แคร์ไง
‎ฉันบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้เลย ‎ว่าพวกเรากลัวกันขนาดไหน
‎ตอนนั้นเราต่างนั่งสงสัยกันว่า ‎ "เขาอยู่ที่ไหนกันนะ"
‎เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม เวลา 10.15 น.
‎มีประชาชนคนหนึ่ง ‎รายงานว่าได้กลิ่นเหม็นรุนแรง
‎จากในซอยหลังตึก ‎เลขที่ 5720 ถนนเดแครี ในมอนทรีออล
‎แล้วเขาก็พบท่อนบนของมนุษย์ ‎ในกระเป๋าเดินทาง
‎ในเวลาหกโมงเย็นของวันเดียวกัน
‎พรรคอนุรักษ์นิยมได้รับพัสดุ
‎ทีวีเปิดอยู่ในห้องด้านหน้า และ...
‎พบเท้าหนึ่งข้างอยู่ในกล่อง
‎มีรายงานข่าวเกี่ยวกับ...
‎เหตุฆาตกรรมในมอนทรีออล
‎ซึ่งมันมีตลอดเลย
‎ทุกครั้งที่ฉันเดินไปดูก็จะเจอแต่ "เหตุฆาตกรรม"
‎แล้วเราก็ค้นพบว่ามีคลิปวิดีโอ
‎ที่ถูกโพสต์ลงในเว็บไซต์ ‎แสดงให้เห็นว่าอาจเป็นการฆาตกรรม
‎เมื่อเวลาเก้านาฬิกา...
‎แล้วเขาก็รายงานข่าวว่า...
‎ผู้ต้องสงสัยเป็นชายอายุ 29
‎แล้วก็...
‎ขึ้นรูปกับชื่อมาบนจอ
‎ผู้ต้องสงสัยวัย 29 ที่เรากำลังตามหา ‎มีชื่อว่าร็อคโค่ ลูก้า แม็กนอตต้า
‎ขอประกาศหน้าตาผู้ต้องสงสัย ‎และชื่อให้ทราบโดยทั่วกัน
‎นี่คือผู้ต้องสงสัยวัย 29 ปีที่เรากำลังตามหาอยู่
‎ลูก้า แม็กนอตต้า
‎ถูกประกาศจับ
‎โทษฐานฆาตกรรม
‎หัวใจของฉันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
‎เหมือนฉันแทบจะล้มทั้งยืน
‎นี่คือการประกาศจับทั่วทั้งประเทศ
‎เรากำลังตามหาผู้ต้องสงสัย
‎หากใครมีข้อมูลจะแจ้งทางการ
‎ให้โทรหา 911 ‎นี่คือเรื่องด่วนที่สุดของเรา ณ ตอนนี้
‎(ประกาศชื่อแล้วโว้ย!)
‎(อยากร้องไห้ อยากร้องไห้จริงๆ)
‎ขอบอกเลยว่ามันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดมาก
‎การที่ผู้บัญชาการ ‎กรมตำรวจมอนทรีออลออกมาพูดชื่อ
‎ "ลูก้า ร็อคโค่ แม็กนอตต้า"
‎มันเป็นสิ่งที่เรารอมานานแล้ว
‎ในส่วนน้อยๆ มันเป็นการให้คุณค่า ‎กับสิ่งที่เราพยายามทำกันมา
‎และในขณะเดียวกันก็ทำให้เราโมโห
‎เพราะผมจำได้ว่าผมคิดว่า "ถ้าสนใจฟังเรา
‎ตั้งแต่สามเดือนที่แล้ว
‎จุน หลินอาจจะไม่ต้องตายก็ได้"
‎ในที่สุด กรมตำรวจมอนทรีออลก็ติดต่อมาหาเรา
‎และขอเข้าร่วม
‎กลุ่มลับเล็กๆ บนเฟซบุ๊ก ‎เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับลูก้า
‎ซึ่งเป็นที่ที่เราหาหลักฐานมาโพสต์ไว้ทั้งหมด
‎(สวัสดี! ผมเป็นคนของกรมตำรวจมอนทรีออล)
‎(ยินดีต้อนรับ หวังว่าพวกเราจะช่วยคุณได้)
‎พวกเราทั้งกลุ่ม
‎ไม่ได้หัวเราะอย่างดูถูกนะ ‎แต่เราก็ได้แค่ส่ายหัวเบาๆ
‎ประมาณแบบ "ไม่รู้ซะแล้วว่าจะเจอกับอะไร"
‎พวกเขากำลังจะทำผิดซ้ำรอยเรา ‎นั่นก็คือประมาทเขาเกินไป
‎เรารู้ว่าลูก้าเก่งเรื่องการหลบหนีมาก
‎อย่างที่เขาหนีจากโทรอนโต
‎แล้วไปที่มอนทรีออลหลังปล่อยคลิปฆ่าแมว
‎แล้วนี่ เขาเพิ่งฆ่าคนสดๆ ร้อนๆ
‎เขาต้องหนีไปที่ไหนสักที่แน่นอน
‎แต่เราไม่รู้ว่าเขาจะหนีไปไหน
‎ผมก็เลยเริ่มสรรหาไอเดีย
‎ในคลิปฆ่าคน มีโปสเตอร์หนังอยู่
‎หนังเรื่องคาซาบลังกา
‎สมาชิกกลุ่มคนหนึ่งบอกว่า
‎ "เคยดูฉากเปิดเรื่องไหม"
‎เราบอกว่า "ไม่เคย" ‎เขาก็บอกว่า "ไปดูซะ"
‎(คาซาบลังกา)
‎แล้วผมก็คิดว่า "อ๋อ ‎คำบอกใบ้อีกอย่างของลูก้าสินะ
‎เขากำลังจะบอกว่า ‎เขาวางแผนจะทำอะไรต่อไป"
‎แล้วผมก็ดูตอนจบของหนัง
‎ลึกๆ แล้ว เราต่างก็รู้ว่าคุณต้องอยู่กับวิกเตอร์
‎คุณเป็นส่วนหนึ่งของงานเขาเป็นกำลังใจของเขา
‎ถ้าเครื่องบินละจากพื้นดิน
‎และคุณไม่ได้อยู่กับเขา คุณจะเสียใจ
‎อาจจะไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้ ‎แต่เร็วๆ นี้ ไปจนชั่วชีวิตของคุณ
‎แล้วเรื่องระหว่างเราล่ะ
‎เรายังมีปารีสเสมอ
‎(คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์)